கல்லாய் இருந்தேன்
செதுக்கி சிற்பமகினாய்
நீயே உளி கொண்டும் உடைத்தாய்
உடைந்தாலும் உன் பேர் சொல்லும்
சிற்பம் என்று அறியாமல்
உடைந்த நான் மீண்டும்
கல் ஆகவில்லை
கரைந்தேன் கண்ணீரில்
ஊமையாய் !!!!

அழகிய உன் தோகையை
பார்த்து ரசித்த அவள் தான்
ஒன்று ஒன்றாய் சிறகு ஒடித்தால்
நீ ஆனந்தமாய் பறக்க வேண்டாம்
என்பதற்காகவா ? ? ?
யார் அறிவார் !!!
விடை தேடும் இவள் - இந்து !!!

அழகிய சோலையில் கூவிடும் குயிலும்
மலர்களின் இடையே ரிங்கமிடும் வண்டும்
தொடுவானம் துவங்கி கரை தொடும் அலையும்
ஏழுசுரம் சேர்த்து இயற்றிய இசையும்
என்னவளின் கரம் தொட்டு விளையாடும்
வளையலேசையில் மறந்து போனதே!!!!!!
##இந்து##

முழு நிலவின் சயலோ
இவள் முகம்
குளிர்ந்திடும் பௌர்ணமி
இவள் சிரிப்பு
மயிலின் தோகையே
இவள் கூந்தல்
ரோஜாவின் இதழே
இவள் செவ்விதழ்
மௌனமே மொழியாய்
இவள் பேச்சு
பிரம்மன் படைத்த
காவியமாய் மண்ணில் இவள் !!!!!!

நீயும் ஒரு குழந்தை தான்
மடி மீது சாய்கையில்
நீயும் ஒரு கவிதை தான்
நான் உன்னை ரசிக்கையில்
நீயும் என் இதயம் தான்
நான் நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை துடிக்கையில் ...

துயரம் என்று தலைசாய்க்க
இவள் தோள்கள் இருக்கையில்
துண்டில் மீனாய் துவள்வது ஏன்?
கண்ணீரால் கண் பேச
இவள் கரம் நீட்டி அதை துடைக்க
காயங்கள் மருந்திடு
சோகங்கள் மறந்திடு...

நீரோடை போல் இவள் மனம்
எங்கோ செல்ல
கடலாய் நீயே சிறை எடுத்தாய்
விரிந்திடும் என் சிறகுகளுக்கு
காற்றாய் உயிர் கொடுத்து
பறக்க செய்தாய்
பூக்களை மொய்த்த வண்டுகளாய்
உன் வண்ணங்களை சுவடாய்
பதித்தாய் என் மனதில்..